Spis treści:
- Komu przysługuje niemiecka emerytura?
- Emerytura z Niemiec a świadczenia z ZUS - co mówią przepisy?
Komu przysługuje niemiecka emerytura?
Prawo do otrzymania niemieckiej emerytury jest ściśle uzależnione od osiągnięcia ustawowego wieku emerytalnego oraz wykazania odpowiedniego stażu ubezpieczeniowego. W przypadku osób urodzonych do 1946 roku regularne świadczenie było przyznawane po ukończeniu 65. roku życia, jednak od 2012 roku granica ta jest sukcesywnie podnoszona. Zgodnie z obowiązującymi przepisami proces ten zakończy się w 2029 roku, kiedy to wiek emerytalny wynoszący 67 lat zacznie obowiązywać wszystkich ubezpieczonych urodzonych w 1964 roku lub później.
Istotnym warunkiem nabycia uprawnień emerytalnych, obok kryterium wieku, jest dopełnienie tak zwanego okresu wyczekiwania, który w ramach niemieckiego ustawowego ubezpieczenia emerytalno-rentowego wynosi minimum 5 lat opłacania składek. Świadczenie to przysługuje obywatelom polskim, którzy pracując na terenie Niemiec, odprowadzali z tego tytułu składki na ubezpieczenie społeczne i spełnili wymogi dotyczące stażu oraz wieku.
Ponadto niemiecki system przewiduje wcześniejsze zakończenie aktywności zawodowej. Osoby o wyjątkowo długim 45-letnim okresie ubezpieczenia, mogą przejść na emeryturę w wieku 65 lat, nawet jeśli należą do roczników, dla których standardowa granica wieku jest wyższa. Istnieje także możliwość ubiegania się o emeryturę po 35 latach okresu składkowego, jednak w takim przypadku beneficjent musi liczyć się z naliczeniem potrąceń, które trwale obniżają kwotę wypłacanego świadczenia. Dodatkowe przywileje w zakresie niższego wieku emerytalnego przysługują osobom ze znacznym stopniem niepełnosprawności oraz górnikom.
Zobacz również:
Emerytura z Niemiec a świadczenia z ZUS - co mówią przepisy?
Zgodnie z unijnymi przepisami osoby podejmujące zatrudnienie w różnych państwach Unii Europejskiej lub EFTA mają prawo ubiegać się o świadczenia emerytalne z każdego z tych krajów. Warunkiem koniecznym jest spełnienie indywidualnych wymogów prawnych obowiązujących w danym państwie, przy czym prawo unijne znacząco ułatwia ten proces poprzez zasadę sumowania okresów ubezpieczenia.
Zgodnie informacjami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oznacza to, że jeśli staż pracy w Polsce jest niewystarczający do nabycia prawa do krajowych świadczenia - na przykład do uzyskania minimalnej emerytury, która wymaga 20 lat stażu dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn - ZUS doliczy udokumentowane lata pracy w Niemczech lub innych krajach wspólnoty, aby umożliwić przyznanie funduszy.
Warto pamiętać, obowiązujący system wyklucza konieczność składania odrębnych wniosków w każdym państwie z osobna. Wniosek o emeryturę składa się w instytucji państwa, w którym wnioskodawca aktualnie mieszka, a organ ten jest zobowiązany do przekazania dokumentacji do odpowiednich instytucji we wszystkich pozostałych krajach, w których dana osoba była zatrudniona.
Wysokość świadczenia z każdego państwa jest następnie wyliczana proporcjonalnie przez właściwą instytucję zgodnie z jej wewnętrznymi przepisami. W praktyce oznacza to, że za okresy ubezpieczenia w Polsce emeryturę wypłaci ZUS, natomiast za lata pracy u niemieckiego pracodawcy środki przekaże właściwa instytucja niemiecka, co pozwala na pobieranie kilku niezależnych świadczeń jednocześnie. Przykładowo, jeśli pani Aleksandra przepracowała 20 lat w Polsce i 15 lat w Niemczech (i odprowadzała składki) oraz osiągnęła wymagany wiek, to świadczenie emerytalne zostanie jest przyznane z dwóch krajów.
Rozwiązania unijne obejmują również inne formy wsparcia i ułatwienia w przekazywaniu środków. W przypadku renty z tytułu niezdolności do pracy, warunek powstania tej niezdolności w czasie trwania ubezpieczenia uznaje się za spełniony, nawet jeśli do zdarzenia doszło podczas pracy w innym państwie członkowskim. Dodatkowo ubezpieczeni mają prawo do otrzymywania świadczeń bezpośrednio na rachunek bankowy w państwie aktualnego zamieszkania.
