Spis treści:
- Terminy zapłaty w transakcjach między przedsiębiorcami (B2B)
- Terminy zapłaty, gdy dłużnikiem jest podmiot publiczny (B2G)
- Jak prawidłowo liczyć termin płatności faktury?
- Faktura dla osoby fizycznej a termin płatności
Przedsiębiorcy mają obowiązek dokonywać płatności w ustalonych terminach. Zobowiązuje ich do tego nie tylko etyka biznesowa, ale także ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1790).
Terminy zapłaty w transakcjach między przedsiębiorcami (B2B)
Standardowe terminy płatności to 7, 14 lub 30 dni. Przedsiębiorcy mogą ustalić niemal dowolny termin, jednak w relacjach B2B termin zapłaty co do zasady nie może przekraczać 60 dni.
Dłuższy termin jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy strony wyraźnie ustalą to w umowie, a wyznaczenie takiej daty nie jest rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela.
Wyjątek nie dotyczy sytuacji, w której dłużnikiem jest duża firma, a wierzycielem mikro, mały lub średni przedsiębiorca. W takim przypadku maksymalny termin płatności wynosi sztywno 60 dni.
ZOBACZ TAKŻE: Paragon z NIP może zastąpić fakturę. Jednak nie w przypadku takich kwot
Terminy zapłaty, gdy dłużnikiem jest podmiot publiczny (B2G)
Gdy kontrahentem jest jednostka sektora finansów publicznych, obowiązują bardziej rygorystyczne limity. W przypadku podmiotów publicznych termin zapłaty nie może przekraczać 30 dni od dnia doręczenia faktury.
Dłuższy obowiązuje w przypadku podmiotów leczniczych np. szpitali publicznych. Wtedy termin zapłaty nie może przekraczać 60 dni. Gdy strony ustalą harmonogram zapłaty w częściach, powyższe terminy stosuje się do każdej raty z osobna.
ZOBACZ TAKŻE: Wchodzi rządowa rewolucja w fakturach. Tak KSeF ma działać w praktyce
Jak prawidłowo liczyć termin płatności faktury?
Sposób wyznaczenia terminu zapłaty decyduje o tym, od kiedy roszczenie staje się wymagalne i od jakiego momentu można naliczać odsetki za opóźnienie. Termin podaje się najczęściej w dniach kalendarzowych. Początek zależy od ustaleń w umowie. W praktyce stosuje się trzy główne warianty:
- od daty wystawienia faktury;
- od daty doręczenia faktury;
- od daty wykonania świadczenia.
Przy wyliczaniu konkretnego dnia zapłaty obowiązują zasady wynikające z Kodeksu cywilnego (art. 111 i art. 115). Do biegu terminu nie wlicza się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie (np. dzień wystawienia lub doręczenia faktury). Pierwszym dniem terminu jest dzień następujący po tym zdarzeniu.
Faktura dla osoby fizycznej a termin płatności
Choć faktura kojarzy się głównie z transakcjami między firmami, sklepy i punkty usługowe wystawiają je również na żądanie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. W sklepach płatność następuje najczęściej natychmiast lub za pobraniem. Jeśli jednak sprzedawca zgadza się na odroczony termin, stosuje się do niego te same zasady liczenia dni z Kodeksu cywilnego.
Najczęstszym przykładem faktur dla osób fizycznych są rachunki za prąd i media, na których obowiązuje termin podany na dokumencie (zwykle 14 dni), a o jego zachowaniu decyduje data wpływu środków.
