Jak wynika z art. 301. § 1. projektu Kodeksu pracy, do którego dotarliśmy, czas pracy nie może przekraczać ośmiu godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym czasu pracy nieprzekraczającym 4 miesięcy. Tygodniowy czas pracy łącznie z godzinami nadliczbowymi nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym czasu pracy.
Przygotowany harmonogram czasu pracy pracodawca powinien przekazać pracownikom co najmniej tydzień przed rozpoczęciem pracy w okresie, na który został on sporządzony.
Z kolei czas pracy pracowników zatrudnionych na podstawie umowy sezonowej przez okres nie dłuższy niż 90 dni w roku oraz osób, które podpisały umowę o pracę dorywczą nie może przekraczać 12 godzin na dobę, w okresie rozliczeniowym czasu pracy nieprzekraczającym dwóch miesięcy. Jeśli chodzi natomiast o nieetatowych pracowników, to w ich przypadku również czas pracy nie może być wyższy niż 12 godzin an dobę.
Praca w godzinach nadliczbowych
Jak wynika z art. 332. § 1. projektu Kodeksu pracy, do którego dotarliśmy, praca w godzinach nadliczbowych to według przepisów czynności wykonane na polecenie pracodawcy ponad obowiązujące normy czasu pracy, a także ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy. Jest ona dopuszczalna w przypadku konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia zakładu pracy lub środowiska albo usunięcia awarii lub skutków wypadków, a także szczególnych potrzeb zakładu pracy.
Za pracę w nadgodzinach przysługuje dodatek finansowy w różnej wysokości - wszystko zależy od tego, kiedy pracownik wykonywał dodatkowe czynności.
Pracodawca może również za godziny nadliczbowe udzielić czasu wolnego. Pracownik jednak musi złożyć wniosek w postaci papierowej lub elektronicznej. Czas wolny w zamian za nadgodziny może być także udzielony z inicjatywy pracodawcy w wymiarze o połowę wyższym niż liczba przepracowanych godzin nadliczbowych, najpóźniej do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych.
Praca w niedziele i święta
Jak wynika z art. 342. § 1. projektu Kodeksu pracy, do którego dotarliśmy, dniami ustawowo wolnymi od pracy dla pracowników są niedziele i święta określone jako dni wolne od pracy w przepisach o dniach wolnych od pracy.
Są jednak pewne wyjątki, np. w transporcie i w komunikacji, w zakładowych strażach pożarnych i w zakładowych służbach ratowniczych, przy pilnowaniu mienia lub ochronie osób, w rolnictwie i hodowli, w gastronomii czy handlu. W takich przypadkach pracodawca jest zobowiązany zapewnić pracownikom inny dzień wolny w okresie 6 dni kalendarzowych poprzedzających lub następujących po takiej niedzieli, a w zamian za prace w święto - w ciągu okresu rozliczeniowego.
Jeśli zatrudniony nie może wykorzystać dodatkowego wolnego za prace w święto, wówczas przysługuje mu dodatek do pensji w wysokości 75 proc. wynagrodzenia zasadniczego, za każdą godzinę pracy.
Urlopy wypoczynkowe
Zgodnie z projektem Kodeksu pracy, do którego dotarliśmy, wymiar urlopu wypoczynkowego wynosi 26 dni niezależnie od stażu pracy. Musi być też udzielony w wytyczonym okresie.
W przypadku, w którym pracownik podjął pracę po dniu 30 września danego roku, pracodawca udziela urlopu wypoczynkowego do 31 marca kolejnego roku.
W razie nieudzielenia wolnego w terminie prawo do urlopu wygasa, a pracownikowi przysługuje zadośćuczynienie w wysokości dwukrotności wynagrodzenia urlopowego, jakie przysługiwałoby pracownikowi, gdyby wziął urlop w ostatnim możliwym terminie.
Urlopy wypoczynkowe powinny być udzielane zgodnie z indywidualnymi lub grupowymi planami urlopów, chyba że strony uzgodniły termin udzielenia urlopu. Terminy te mogą zostać zmieniony w każdej chwili za porozumieniem stron. [...]
Więcej informacji na portalu wnp.pl
