Zwolnienie nie grozi tym pracownikom, którzy mają jeszcze tylko 4 lata (lub mniej) do wieku emerytalnego. Ci są objęci ochroną przedemerytalną, która zapisana jest w artykule 39. Kodeksu pracy. W trakcie obowiązywania wieku ochronnego, pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, jeżeli okres zatrudnienia daje szansę uzyskania praw emerytalnych w tym okresie.
Zwolnienie z pracy a ochrona przedemerytalna
Ochrona przedemerytalna obowiązuje kobiety od 56. roku życia oraz mężczyzn, gdy od 61. roku życia. Wiek ochronny uniemożliwia także obniżkę pensji.
Ochrona przedemerytalna zadziała wyłącznie u pracowników zatrudnionych na umowie o pracę. 30 września Sąd Najwyższy w uchwale potwierdził, że nie ma znaczenia czy podstawą zatrudnienia pracownika jest umowa o pracę na czas określony czy nieokreślony.
Warto dodać, że z ochrony przedemerytalnej korzysta się raz w życiu. W tym wypadku jeśli więc ktoś nabył prawo do emerytury w niższym wieku, to wcześniej wykorzystał już ochronę przedemerytalną.
Wiek ochronny nie jest gwarantowany przez umowy cywilnoprawne
Ochrona przedemerytalna nie jest stosowana w wypadku osób zatrudnionych na innej podstawie niż umowa o pracę. Osoby na umowie cywilnoprawnej nie podlegają ochronie przedemerytalnej.
Co ważne, do uzyskania ochrony 20/25 letni staż nie jest potrzebny. Dla urodzonych od 1949 r. nie wymaga się stażu emerytalnego.
Wyjątki od wieku ochronnego
Nawet jeśli pracownika obowiązuje ochrona przedemerytalna, nie zawsze ma gwarancję, że zmiany w firmie go nie obejmą. Są trzy wyjątki od stosowania wieku ochronnego - dwa z nich dotyczą zwolnienia z pracy, jeden pomniejszenia wynagrodzenia:
- utrata przez pracownika w sposób niezawiniony uprawnień koniecznych do wykonywania dotychczasowej pracy,
- orzeczenie lekarskie stwierdzające utratę zdolności do wykonywania dotychczasowej pracy,
- wprowadzenie nowych zasad wynagrodzenia ogółu pracowników lub tej grupy zatrudnionych, do których objęty ochroną należy.
