Spis treści:
- Zasiłek chorobowy - czym jest i kiedy obowiązuje?
- L4 przez ponad 182 dni a zasiłek chorobowy
- Brak możliwości powrotu do pracy - co wtedy?
Zasiłek chorobowy - czym jest i kiedy obowiązuje?
Zasiłek chorobowy to świadczenie z ubezpieczenia społecznego, wynoszące zazwyczaj 80 proc. podstawy wymiaru (średnie wynagrodzenie z ostatnich 12 miesięcy poprzedzających chorobę), które przysługuje osobom ubezpieczonym. W przypadku umowy o pracę nabywa się je po 30 dniach nieprzerwanego ubezpieczenia, a w przypadku umowy zlecenia po 90 dniach. Przy czym wliczane są do niego także wcześniejsze okresy ubezpieczenia, jeśli przerwa między nimi wynosiła mniej niż 30 dni bądź była spowodowana przez służbę wojskową lub urlop wychowawczy.
Zasiłek chorobowy to świadczenie wypłacane osobom, które czasowo stały się niezdolne do pracy - następuje ono po okresie płatnym przez pracodawcę. Zgodnie z przepisami Ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego finansowanie tego okresu dzieli się na dwa etapy, zależne od wieku zatrudnionego w danym roku kalendarzowym:
- Osoby poniżej 50. roku życia: pracodawca wypłaca wynagrodzenie chorobowe przez pierwsze 33 dni.
- Osoby w wieku 50 lat i starsze: pracodawca pokrywa koszt świadczenia tylko przez pierwsze 14 dni.
Po upływie tego terminu obowiązek wypłaty przejmuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie zaświadczenia Z-3, które jest przekazywane przez pracodawcę.
Przepisy określają również maksymalny czas pobierania zasiłku. Zasadniczo trwa on do 182 dni. Niemniej jednak wyróżnia się kilka wyjątków, przez które może być on wydłużony do 270 dni. Jest to ciąża lub gruźlica.
Zobacz również:
L4 przez ponad 182 dni a zasiłek chorobowy
Wygaśnięcie prawa do zasiłku chorobowego po 182 dniach (lub 270 dniach w przypadku ciąży i gruźlicy) nie musi oznaczać utraty wsparcia finansowego. Jeśli stan zdrowia pracownika nadal uniemożliwia mu powrót do obowiązków, ale rokowania wskazują na odzyskanie zdolności do pracy dzięki dalszemu leczeniu, to rozwiązaniem staje się świadczenie rehabilitacyjne.
Świadczenie rehabilitacyjne to forma zabezpieczenia finansowego dla osób, które wyczerpały podstawowy okres chorobowego. Jest to rozwiązanie przejściowe - można je pobierać przez maksymalnie 12 miesięcy. Ostateczny czas trwania jest każdorazowo dostosowywany do indywidualnej sytuacji zdrowotnej ubezpieczonego oraz postępów w jego procesie leczenia.
Co ważne, decyzja o przyznaniu świadczenia nie zapada automatycznie. Niezbędne jest uzyskanie opinii lekarza orzecznika ZUS, który analizuje dokumentację medyczną i na jej podstawie prognozuje szanse na powrót do pracy. Przy czym od tej decyzji można się odwołać do komisji lekarskiej ZUS, która ponownie rozpatruje sprawę.
Wysokość wypłat jest powiązana z podstawą wymiaru zasiłku chorobowego i zmienia się wraz z upływem czasu:
- 90 proc. podstawy - przez pierwsze 90 dni pobierania świadczenia.
- 75 proc. podstawy - przez pozostały okres (od czwartego miesiąca).
Jedynym wyjątkiem od tej reguły są kobiety w ciąży. Wtedy też świadczenie przez cały okres wynosi 100 proc. podstawy.
Zobacz również:
Brak możliwości powrotu do pracy - co wtedy?
W sytuacjach, gdy stan zdrowia ubezpieczonego nie ulega poprawie i na podstawie oceny lekarza nie zmieni się to w ciągu m.in.12 miesięcy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, to taka osoba ma możliwość przejścia z systemu zasiłkowego na rentowy. Przede wszystkim jest to podyktowane tym, że dana osoba nie ma realnej szansy na podjęcie pracy zawodowej w przyszłości. W takich sytuacjach prawo przewidziało możliwość ubiegania się o rentę z tytułu niezdolności do pracy.
Decyzja o przyznaniu renty jest wynikiem szczegółowej oceny dokonywanej przez lekarza orzecznika ZUS. Stwierdza on wówczas brak realnych perspektyw na powrót do zdrowia w stopniu umożliwiającym podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej. W takim przypadku renta staje się długoterminowym zabezpieczeniem finansowym, zastępującym dotychczasowe świadczenia krótkoterminowe.
