Bank Gospodarstwa Krajowego

BGK jest kluczowym graczem w realizacji strategii gospodarczej państwa. Jego działania obejmują: 

Bank Gospodarstwa Krajowego został założony 30 maja 1924 roku z inicjatywy ówczesnego premiera i ministra skarbu, Władysława Grabskiego. Powołany na mocy dekretu Prezydenta RP, powstał w wyniku fuzji trzech banków publicznych wywodzących się z Galicji: Polskiego Banku Krajowego, Państwowego Banku Odbudowy i Zakładu Kredytowego Miast Małopolskich. Pierwszym prezesem banku był dr Jan Kanty Steczkowski. 

W 1927 roku prezesem BGK został generał Roman Górecki, który zdefiniował misję banku jako instytucji, która nie pracuje na zysk, lecz na ogólny postęp gospodarczy Polski. 

Bank pełnił kluczową rolę w finansowaniu długoterminowych inwestycji poprzez emisję listów zastawnych, obligacji komunalnych, kolejowych i bankowych oraz udzielanie pożyczek samorządowych. BGK był również zaangażowany w kredytowanie instytucji oszczędnościowych oraz przedsiębiorstw państwowych i samorządowych. 

BGK od początku swojego istnienia wspierał rozwój krajowej gospodarki, angażując się finansowo w najważniejsze inwestycje II Rzeczypospolitej. Jednym z przykładów jest finansowanie budowy portu i stoczni w Gdyni.

Bank podejmował także działania mające na celu modernizację przedsiębiorstw strategicznych z punktu widzenia interesów gospodarczych i militarnych kraju. To stało się podstawą powstania tzw. koncernu BGK, w skład którego wchodziły przedsiębiorstwa o dużym znaczeniu dla gospodarki i obronności kraju. 

Budownictwo mieszkaniowe było kolejnym ważnym obszarem działalności BGK. Bank był zaangażowany w finansowanie budowy mieszkań w ramach Towarzystwa Osiedli Robotniczych, które do wybuchu wojny wybudowało około 9 tysięcy mieszkań. BGK obsługiwał także Fundusz Kwaterunku Wojskowego, który finansował budowę domów mieszkalnych dla oficerów i podoficerów zawodowych. 

Wybuch II wojny światowej miał znaczący wpływ na działalność BGK. 6 września 1939 roku rozpoczęła się ewakuacja centrali banku do Równego. W związku z agresją sowiecką, kierownictwo BGK otrzymało polecenie ewakuacji do Rumunii, a następnie przeniosło się do Londynu. W tym czasie głównym zadaniem BGK na emigracji było zabezpieczenie środków banku ulokowanych na rachunkach w krajach nieobjętych wojną. 

Po wojnie, BGK ponownie zaangażował się w odbudowę polskiej gospodarki. Bank finansował odbudowę przemysłu i budownictwa ze zniszczeń wojennych, co przyczyniło się do przywrócenia działalności gospodarczej kraju. 

W okresie powojennym rola BGK była ograniczona głównie do obsługi przedwojennego zadłużenia zagranicznego oraz działań likwidacyjno-windykacyjnych. W latach 1948-1989 bank był stopniowo wygaszany, a jego oddziały przekształcano w delegatury przy nowo powstałych oddziałach Banku Inwestycyjnego. Jednak mimo to, BGK nigdy nie został całkowicie zlikwidowany. 

Po transformacji ustrojowej w 1989 roku, BGK został reaktywowany jako bank, którego głównym zadaniem było finansowanie efektywnych inwestycji gospodarczych oraz administracja funduszami powierzonymi przez organy państwowe. 

Bank uzyskał także prawo do obrotu i emisji papierów wartościowych w imieniu i na rachunek Skarbu Państwa. Współczesna działalność BGK obejmuje finansowanie kluczowych projektów infrastrukturalnych, wspieranie eksportu oraz programów mających na celu rozwój lokalny i regionalny. 

Na przestrzeni lat, Bankiem Gospodarstwa Krajowego kierowało wielu prezesów, którzy mieli istotny wpływ na jego działalność. Wśród nich znaleźli się m.in.: