Spis treści:
- Komu przysługuje ulga na dziecko w PIT?
- Ile wynosi ulga na dziecko i od czego zależy jej wysokość?
- Jak rozliczyć ulgę na dziecko w zeznaniu podatkowym?
Komu przysługuje ulga na dziecko w PIT?
Ulga na dziecko, nazywana również ulgą prorodzinną, to jedno z podstawowych odliczeń przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pozwala ona obniżyć należny podatek w rocznym zeznaniu PIT osobom, które w danym roku podatkowym wychowywały dzieci i spełniają określone w przepisach warunki. Ulga na dziecko daje więc szansę na realne zmniejszenie podatku do zapłaty albo zwiększenie kwoty zwrotu z urzędu skarbowego.
Z ulgi mogą skorzystać podatnicy, którzy faktycznie sprawowali opiekę nad dzieckiem i posiadali do tego tytuł prawny. Odliczenie przysługuje przede wszystkim rodzicom biologicznym zarówno pozostającym w związku małżeńskim, jak i samotnym. Prawo do ulgi mają również opiekunowie prawni oraz rodziny zastępcze, jeżeli dziecko pozostawało pod ich opieką i na ich utrzymaniu.
Decydujące znaczenie ma wykonywanie władzy rodzicielskiej lub sprawowanie opieki, a nie sam fakt biologicznego pokrewieństwa. W przypadku rodziców po rozwodzie lub w separacji ulga prorodzinna przysługuje temu, kto faktycznie uczestniczy w wychowaniu dziecka. Może ona zostać podzielona między oboje rodziców albo rozliczona w całości przez jednego z nich, w zależności od ustaleń i rzeczywistego zakresu opieki.
Ile wynosi ulga na dziecko i od czego zależy jej wysokość?
Wysokość ulgi na dziecko zależy przede wszystkim od liczby dzieci, na które podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia w danym roku podatkowym. W rozliczeniu PIT składanym w 2026 roku (za 2025 r.) obowiązują te same kwoty, co w latach poprzednich.
Ulga prorodzinna wynosi:
- 1 112,04 zł rocznie na pierwsze dziecko,
- 1 112,04 zł rocznie na drugie dziecko,
- 2 000,04 zł rocznie na trzecie dziecko,
- 2 700 zł rocznie na czwarte i każde kolejne dziecko.
Kwoty te są ustalone w skali roku, ale w praktyce rozlicza się je miesięcznie. Oznacza to, że ulga przysługuje za każdy miesiąc, w którym podatnik spełniał warunki do jej zastosowania. Jeżeli dziecko urodziło się w trakcie roku, ukończyło 18 lub 25 lat albo zakończyło naukę, ulgę oblicza się proporcjonalnie, tylko za miesiące, w których przysługiwało do niej prawo.
Na wysokość faktycznego odliczenia wpływa również liczba dzieci oraz sytuacja dochodowa podatnika. Limity dochodowe mają znaczenie wyłącznie przy wychowywaniu jednego dziecka. W takim przypadku ulga przysługuje, jeżeli:
- łączny dochód małżonków pozostających przez cały rok w związku małżeńskim nie przekroczył 112 000 zł,
- dochód osoby samotnie wychowującej dziecko nie przekroczył 112 000 zł,
- dochód podatnika niepozostającego w związku małżeńskim nie przekroczył 56 000 zł.
Przekroczenie tych progów powoduje utratę prawa do ulgi na jedno dziecko za cały rok podatkowy. Natomiast przy wychowywaniu dwojga lub większej liczby dzieci limity dochodowe nie obowiązują, a ulga przysługuje niezależnie od wysokości osiąganych przychodów.
Warto także pamiętać, że jeżeli kwota ulgi jest wyższa niż należny podatek, podatnik może otrzymać zwrot niewykorzystanej części odliczenia. Zwrot ten jest jednak ograniczony do wysokości zapłaconych w danym roku składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.
Jak rozliczyć ulgę na dziecko w zeznaniu podatkowym?
Ulgę na dziecko rozlicza się w rocznym zeznaniu podatkowym składanym do urzędu skarbowego. Odliczenia dokonuje się w deklaracji PIT-37 albo PIT-36, w zależności od rodzaju uzyskiwanych dochodów, wraz z załącznikiem PIT/O, który służy do wykazywania ulg i odliczeń.
W załączniku PIT/O należy wskazać:
- liczbę dzieci, na które przysługuje ulga,
- dane identyfikacyjne każdego dziecka, w szczególności numer PESEL (a jeśli dziecko go nie posiada, to imię, nazwisko oraz datę urodzenia),
- liczbę miesięcy, za które przysługuje odliczenie.
Następnie w zeznaniu głównym wpisuje się łączną kwotę ulgi, która pomniejsza należny podatek dochodowy. Jeżeli ulgę rozliczają oboje rodzice, mogą podzielić ją między sobą w dowolnej proporcji, pod warunkiem że suma odliczeń nie przekroczy limitu przysługującego na dane dziecko. Najczęściej ulga dzielona jest po połowie, ale przepisy dopuszczają także inne ustalenia, np. odliczenie całości przez jednego z rodziców.
W sytuacji, gdy kwota ulgi przewyższa podatek do zapłaty, podatnik ma prawo do zwrotu niewykorzystanej części ulgi. Zwrot ten jest jednak ograniczony do wysokości zapłaconych w danym roku składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Urząd skarbowy ustala ten limit na podstawie danych przekazanych przez płatników, dlatego podatnik nie musi składać w tym zakresie dodatkowych dokumentów.
WB
